Davulda Frank Zappa ile de çalışmış Terry Bozzio, bass gitarda solo kariyerinin yanısıra Mr Big, Steve Vai gibi isimlerle çalışmış virtüöz Billy Sheehan, gitarda Dream Theater'dan Petrucci ve Yes'ten Steve Howe, klavyede eski Dream Theater üyesi Derek Sherinian vokalde Bret Douglas, Matt Bradley, James LaBrie(Dream Theater), D.C. Cooper ve Trent Gardner gibi isimlerin ve daha pek çoğunun bir araya geldiği bir proje grubunu hayal edebiliyor musunuz? O zaman size yardımcı olayım, Explorer's Club'ta bu bahsettiklerimin hepsi bir arada. Bu fikir eski Magellan üyesi ve bir dönem Zappa ile de çalışmış olan Trent Gardner'dan çıkıyor. Nasıl beceriyorsa bu kadar virtüözü bir araya toplamayı başarıyor ve Age Of Impact albümü ortaya çıkıyor.

Ben bu tarz All-Star-Projelerin (tümü yıldız gruplar) başarısız olacaklarına dair genel bir inanış taşırım. Aslında bu şekilde düşünmek için iyi sebeplerim de var. Explorer's Club da buna bir örnek. Dünyanın en iyi müzisyenlerinin bir araya gelmesi dünyanın en iyi albümünün çıkacağı anlamına gelmiyor. Sonuçta ortaya çıkan albüm Age Of Impact gibi teknik olarak kusursuz ama ruhsuz bir ürün olabiliyor ki genelde de böyle oluyor.

Petrucci elektrik gitarda şahsi fikrimce oldukça iyi bir iş çıkartıyor. Davulda Bozzio da aynı şekilde ama James LaBrie maalesef vokalde son derece vasat bir sonuç çıkartıyor. LaBrie sergilediği çok iyi ve kimi zaman da çok kötü performansları ile tanınır. Bu performansı ise kötülere güzel bir örnek. Diğer vokalistler devreye girdiğinde biraz daha tahammül edilebilir oluyor ama LaBrie tek başına kalmasın ne olur.

Albümde belirgin bir sıkıcılık var. Sanki yapmış olmak için yapılmış veya herşey kağıt üzerinde notalara dökülmüş, insanlar birbirlerinin yüzlerini bile görmeden kendi stüdyolarında partisyonları kaydetmiş ve birbiri üzerine mikslenmiş gibi zerre ruh yok ve tekdüze. Şarkıların sıralanışı artık Progressive Metal'in basmakalıplarından birisi haline geldi. Gitar davul girer, klavye solo, gitar solo, klavye solo, gitar solo ....... böyle gider. Böylesine müzisyenler bir araya geldiğinde artık farklı bir şeyler bekliyor insan elinde olmadan.

Açılış parçası, "Fate Speaks" albümün en başarılı parçası olduğu kanaatindeyim. Diğer parçalar da aynı şekilde müzisyenlik olarak doruklarda ama ruhen yerlerde. Dream Theater'ın ilk zamanlarını sevenler albümü edinip dinlerlerse mutlu olabilirler. Ama diğerleri dinlemezlerse çok da büyük bir şey kaybetmezler kanaatindeyim.

Podcast