Orijinal ismi Majesty olup, gitarda John Petrucci, basta John Myung, davulda (idolüm) Mike Portnoy tarafından kurulmuştur. Daha sonra gruba eklenen Charlie Dominici ve ardından 2. albümde yerine gelen James LaBrie ile grup bugünkü şeklini hemen hemen almıştır. Klavyede Kevin Moore, Derek Sherinian gibi bir kaç isim gelmiş geçmiş ve klavyede Jordan Rudess adlı virtüöz ile grup son halini almıştır. Dream Theater 1990'ların başından itibaren en nefret edilen ve en çok sevilen gruplardan bir tanesi olmuştur. Progressive Metal'in tartışmasız en popüler ismi olup, kendisine benzer onlarca, yüzlerce grubun ortaya çıkmasına sebep olmuştur. Dream Theater sevseniz de sevmeseniz de bir idoldür ve Heavy Metal'in yeni çehresini temsil eden çok önemli bir isimdir.

Ben şahsen Dream Theater'ı çok fazla sevmeyenler tarafındayım. Bazı albümlerinde kendime yakın bazı parçalar yakalamama rağmen çoğunlukla çok içine giremediğim çok kendimi dahil hissetmediğim albümler yapmaktadır. LaBrie'nin sesini çok yetersiz ve çiğ bulmuşumdur. Petrucci de öyle pek çoklarının söylediği gibi dünyanın en iyi gitaristi falan da değildir. Çoğunlukla paldır küldür soloları ile ortalığı karıştıran bir gitaristtir. Basta John Myung ise bir bas virtüözü olmasına rağmen sesini albümlerde duymak neredeyse imkansızdır. Nedense onun sesini duymamamızı istiyorlar herhalde. Dream Theater'da benim en çok hayranlık duyduğum isim kuşkusuz Mike Portnoy'dur. Kendisi Jazz'dan Heavy Metal'e her türlü müzik türünü çok başarılı icra edebilmekte, yorulmak bilmeyen türünün en iyi davulculardından birisidir. Portnoy olmasa bu grup bu durumda olmazdı kanısındayım. Şahsen Portnoy'u dinlemek için en ideal grup da bence Dream Theater değil, Liquid Tension Experiment veya Transatlantic'tir.

Dream Theater'ın eski fanları çoğunlukla en iyi albüm olarak Train of Thought'u görürler. Yeni halini sevenler ise Octavarium'u bir numara tutarlar. İki taraf da birbirinin fikrini kabul etmek istemez, bu bir zamanların Megadeth mi daha iyi Metallica mı daha iyi tartışmaları kadar ateşli bir tartışmadır.

Benim şahsi fikrim eski albümleri de yeni albümleri de iyidir (Amma politik oldum di mi) Fakat velakin iyidir demenin biraz arkasını doldurayım. His ve teknik olarak eski albümlerinde daha başarılı olmalarına rağmen yeni albümlerinde daha soft bir tarz benimsemiş, bir miktar Coldplay havası şarkılar yer almaya başlamıştır. Ancak Octavarium gibi albümlerde de inanılmaz derecede iyi bir prodüksiyon vardır ve resmen mühendisliği hissettiren oldukça başarılı albümlerdendir. Bu nedenle her ikisine de haksızlık etmemek gerekir.

Son albümleri Systematic Chaos ise Dream Theater'ın anına şanına yakışır bir albüm değil. Tabii ki mühendislik 10 numara, müzisyenlik 10 numara. DT'den de başkası beklenemez ama albümde sizi derinden etkileyen akılda kalan bir beste yok. Biraz fazla mühendislik harikası olmuş gibi hissetmeden edemiyorum. Hepimiz biliyoruz ki bazen 1000 tane nota basarsınız, dünyanın en hızlı nota basan adamısınızdır ama adam gelir aynı sürede 5 nota basar daha çok hoşunuza gider. Bu da öyle bir şey. Adamlar virtüözlüğün dibine vurmuşlar ama ne biliyim kendimi albümün içinde hissedemiyorum. Dur ben en iyisi mi bir Empyrium dinleyeyim.

Dream Theater'ın bu albümünü alayım mı almayayım mı diye tereddüt ediyorsanız bence alın. DT'nin en kötü albümü bile mutlaka en azından müzisyenliklerin hürmeten alınıp dinlenesi şeylerdir.

Podcast