Hayal kırıklığı ve muz kabuğu. Her albümünde kalite çıtasını daha da yükselten Pain of Salvation'ın yaptığı müzik türünü ciddi oranda değiştirdiği bu albüm dinlediğimde neye uğradığımı şaşırdım. Bu albümü o kadar uzun zamandır bekliyordum ki, albümün çıkmasına yakın egzersiz olarak eski albümlerini dinlemeye koyuldum. Albümü taktım ve dinlemeye başladım. Daniel'in sesini duyana kadar herşey güzeldi. Aman tanrım o da ne, Daniel rap yapıyor!!! Böylesine sağlam rock gruplarının ticari beklentilerinden dolayı böylesine ciddi tarz değiştirmelerine çoğunlukla antipati beslemişimdir. Paradise Lost, Samael gibi bir kaç grup haricinde bu değişimi başarılı yapabilen grup da azdır fikrimce. Pain of Salvation'ın bu yeni halini dinlerken halen daha üzülüyorum.

Albümde halen daha eskisi gibi "hmm bu güzelmiş" dedirten melodiler olmasına rağmen yine de bu albüm tam bir hayal kırıklığı. Daniel sustuğunda yani grup eskisi gibi bir rock grubu gibi olmaya başladığında kulağa iyi gelse de, vokal girdiğinde tüm büyü bozuluyor. Bu grup artık Progressive Metal yapmıyor. Hatta bu albüme Heavy Metal bile demekte zorlanıyorum.

Pain of Salvation'ın Perfect Element Part 1, Remedy Lane veya Be albümlerini dinlemeden bu albümü dinlemeyin. Hatta mümkünse bu albümü hiç dinlemeyin, Pain of Salvation eğer eski tarzına tekrar dönmezse hatıralarımızda iyi gruptu rahmetli diye hatırlar öğünürüz en azından.

Podcast