Albümün kapağını eline aldığınızda, "vay canına çok iyi bir albüme benziyor" demekten kendinizi alamıyorsunuz. Gerçekten de üzerine çalışılmış bir havası var. Aslında bu albümün üzerinde tam 20 yıl çalışıldığını öğrendiğimde de ayrıca şaşırdım. Albümdeki bestelerin hazırlanması ve elimizde tuttuğumuz kapaklı CD halini alması tam 20 yıl almış ve bu anlamda bir dünya rekoru kırmış olabilir. Eh haliyle 20 sene uğraşınca da ortaya ortalamanın oldukça üzerinde bir kalite çıkmış.

Albümdeki hemen hemen tüm parçalar eşit seviyede güzel ve pek çoğunun akılda kalıcı hoş melodileri var. Albümün en can alıcı kısımı ise açılış kısmındaki neredeyse ağlayacağını sandığım gitar solosu (ama niye sadece 27 saniye bu solo), ki bu solo her dinlediğimde beni sarsar. Kesinlikle çok içli. Mark Smit'in The Gates of Eternity şarkısında ilk defa sesini duyduğumuzda adamın garip telaffuzu insanı biraz şaşırtsa ve sesi sıradan gibi gelse de ardından gelen mükemmel gitar solosu tekrardan bu grupta çok iyi bir şeyler var dedirtiyor.

Grup yenetekli müzisyenlerde oluşmuş ve hepsi de işini oldukça iyi yapıyor. Şova kaçmıyorlar, gösterişten çok uzaklar ama bir o kadar da melodiler akılda kalıcı. Bıkmadan sıkılmadan 10, 20 hatta otuz kez arda arda dinlenebilir. Albümde en sevdiğim partisyonlar ise gitar ve flütün birlikte çaldığı kısımlar fakat bu durum o anki moduma göre değişiyor. Bu albüm bir bütün olarak dinlenmelidir. Parça parça dinlenince anlamı azalır. Bir kaç tur döndürdükten sonra ne demek istediğimi daha iyi anlayacaksınız.

Bu albümü neo-progressive müzik ile ilgilenen herkese şiddetle tavsiye ediyorum.

Podcast