Heavy Metal'in kuşkusuz en güçlü seslerinden birisidir King Diamond. İlginç makyajı, çok farklı vokal tarzı ve dini inancı sebebiyle her zaman marjinal kalmayı bilmiş ve her yeni albümünde belirli bir hayran kitlesini heyecanlandırmış, tüm konserleri olay yaratmış eşsiz bir Heavy Metal şahsiyetidir kendileri. 1980'lerin ortasında Merycful Fate adlı yine kendisi kadar ünlü grubundan ayrıldıktan sonra iki diğer Mercyful Fate üyesi(Michael Denner, Timi Hansen) ile birlikte solo kariyerinde devam etmiştir. King Diamond'ın müziği farklıdır. Evet kuşkusuz tüm Heavy Metal gruplarının benzer yanları vardır ama gerçekten King farklıdır. Bugüne kadar hiç kimse onun gibi vokal yapmayı düşünmemiş, düşünmüşse de yapamamıştır. Bir çocuk zırlamasından, bir gülyabani sesine, bir kız çocuğunun şarkı söylemesi tonundan, bir hayvanın kükremesine hemen her türlü sesi çıkartabilen çok ilginç bir gırtlağı vardır King'in ve tüm şarkılarını bu farklı vokallerle söyler.

King Diamond'un her bir albümü bir hikayeyi anlatmaktadır. Hatta bazen iki albümde tek bir hikaye olduğu da olur. Konserleri daha çok bir tiyatro sahnesini andırmaktadır. Mercyful Fate'in dağılmasının sebebi gösterilen satanic şarkı sözlerini King solo albümlerinde neredeyse tamamen bırakmış, Stephen King tarzı korku hikayeleri anlatır olmuştur. Hikayelerinde genellikle dram olur. Örneğin 2003 albümü Puppet Master, birer kukla kılığına sokulmuş insanların hikayelerini anlattığında içimize bir dirhem hüzüm serpiştirmeyi bilmiştir.

King'in bu son albümü de invanına yakışır bir albümdür. Albümün çıkış tarihi 29 Haziran'da albüm yayına çıktıktan bir kaç saat sonra edinmiş olmanın keyfini doya doya yaşamak için albümü art arta defalarca dinledim. Yorumlarım aşağıdaki gibidir.

İlk şarkı, Dead. King'in pek çok albümünden alışık olduğumuz bir intro. Kilise orguyla başlıyor ve arka planda inildemeler, fısıldama ve garip sesler ile bizi atmosferin içerisine sokmaya başlıyor. İkinci parça Never Ending Hill, bildiğimiz King tarzını aynen yansıtıyor. Buraya kadar bizi hiç şaşırtmıyor. Vurucu bir riff içermemesine rağmen bu parça yine de lezzetle dinlenir nitelikte.

Üçüncü şarkımız güzel bir gitar riff'i ile başlıor ama King'in kafa sesi azıcık yavan kaçıyor. Hani bazen King kafa sesini abartır ve bu kimi zaman sıkıcı olmaya başlar ve bu şarkıda da aynen bu dediğimden oluyor. Yine de güzel parça siz benim dediğime inanmayın. Dördüncü parça Black Of Night. Bence albümün en başarılı parçası. Sürekleyici bir gitar riff'i. Çift kros, King'in başarılı vokallerinden birisi. Hızlı ritimli oldukça kaliteli bir parça. Zevkle ard arda dinliyorum. Gitar solosu girdiğinde elimde değil (bence) dandik ve niteliksiz gitar solosunun altyapısındaki davulu dinliyorum. Çok güzel senkoplar ve hi-hat kullanımındaki başarı tartışılmaz.

Mirror, Mirror albümün beşinci parçası. Bu parçada Black Of Night'daki tempoyu biraz düşürüyor. Çok belirgin bir Them albümü havası sezinlediğimiz şarkının nakaratında yer alan gitar riffleri ve solo gerçekten çok klas.

Albümün ilerleyen parçalarından Give Me Your Soul, albüme ismini veren bence King'in tarzından bir miktar farklı ve onun da gelişebildiğini gösterir farklı bir parça. Özellikle parçanın girişi tam bir Queensryche parçasının girişi gibi ama tabii King vokalinin ilk kelimesinde kontrolü alıyor imzasını atıyor. Çok başarılı kesik melodiler içeren oldukça güzel bir parça.

Albümün bütünü hakkında konuşursak. Bir "Them", "Abigail", "Fatal Portrait" beklemeyin ama yine bu King Diamond. King'in başarılı vokallerinin yer aldığı, gitar ve davulun zaman zaman oldukça üst sınıf işler çıkarttığı gerçekten iyi bir albüm. Tüm King fanlarının edinmesi gerekli olduğunu düşünüyorum.

Podcast