Umut Gökbayrak

Heavy Metal'in kuşkusuz en güçlü seslerinden birisidir King Diamond. İlginç makyajı, çok farklı vokal tarzı ve dini inancı sebebiyle her zaman marjinal kalmayı bilmiş ve her yeni albümünde belirli bir hayran kitlesini heyecanlandırmış, tüm konserleri olay yaratmış eşsiz bir Heavy Metal şahsiyetidir kendileri. 1980'lerin ortasında Merycful Fate adlı yine kendisi kadar ünlü grubundan ayrıldıktan sonra iki diğer Mercyful Fate üyesi(Michael Denner, Timi Hansen) ile birlikte solo kariyerinde devam etmiştir. King Diamond'ın müziği farklıdır. Evet kuşkusuz tüm Heavy Metal gruplarının benzer yanları vardır ama gerçekten King farklıdır. Bugüne kadar hiç kimse onun gibi vokal yapmayı düşünmemiş, düşünmüşse de yapamamıştır. Bir çocuk zırlamasından, bir gülyabani sesine, bir kız çocuğunun şarkı söylemesi tonundan, bir hayvanın kükremesine hemen her türlü sesi çıkartabilen çok ilginç bir gırtlağı vardır King'in ve tüm şarkılarını bu farklı vokallerle söyler.

King Diamond'un her bir albümü bir hikayeyi anlatmaktadır. Hatta bazen iki albümde tek bir hikaye olduğu da olur. Konserleri daha çok bir tiyatro sahnesini andırmaktadır. Mercyful Fate'in dağılmasının sebebi gösterilen satanic şarkı sözlerini King solo albümlerinde neredeyse tamamen bırakmış, Stephen King tarzı korku hikayeleri anlatır olmuştur. Hikayelerinde genellikle dram olur. Örneğin 2003 albümü Puppet Master, birer kukla kılığına sokulmuş insanların hikayelerini anlattığında içimize bir dirhem hüzüm serpiştirmeyi bilmiştir.

King'in bu son albümü de invanına yakışır bir albümdür. Albümün çıkış tarihi 29 Haziran'da albüm yayına çıktıktan bir kaç saat sonra edinmiş olmanın keyfini doya doya yaşamak için albümü art arta defalarca dinledim. Yorumlarım aşağıdaki gibidir.

İlk şarkı, Dead. King'in pek çok albümünden alışık olduğumuz bir intro. Kilise orguyla başlıyor ve arka planda inildemeler, fısıldama ve garip sesler ile bizi atmosferin içerisine sokmaya başlıyor. İkinci parça Never Ending Hill, bildiğimiz King tarzını aynen yansıtıyor. Buraya kadar bizi hiç şaşırtmıyor. Vurucu bir riff içermemesine rağmen bu parça yine de lezzetle dinlenir nitelikte.

Üçüncü şarkımız güzel bir gitar riff'i ile başlıor ama King'in kafa sesi azıcık yavan kaçıyor. Hani bazen King kafa sesini abartır ve bu kimi zaman sıkıcı olmaya başlar ve bu şarkıda da aynen bu dediğimden oluyor. Yine de güzel parça siz benim dediğime inanmayın. Dördüncü parça Black Of Night. Bence albümün en başarılı parçası. Sürekleyici bir gitar riff'i. Çift kros, King'in başarılı vokallerinden birisi. Hızlı ritimli oldukça kaliteli bir parça. Zevkle ard arda dinliyorum. Gitar solosu girdiğinde elimde değil (bence) dandik ve niteliksiz gitar solosunun altyapısındaki davulu dinliyorum. Çok güzel senkoplar ve hi-hat kullanımındaki başarı tartışılmaz.

Mirror, Mirror albümün beşinci parçası. Bu parçada Black Of Night'daki tempoyu biraz düşürüyor. Çok belirgin bir Them albümü havası sezinlediğimiz şarkının nakaratında yer alan gitar riffleri ve solo gerçekten çok klas.

Albümün ilerleyen parçalarından Give Me Your Soul, albüme ismini veren bence King'in tarzından bir miktar farklı ve onun da gelişebildiğini gösterir farklı bir parça. Özellikle parçanın girişi tam bir Queensryche parçasının girişi gibi ama tabii King vokalinin ilk kelimesinde kontrolü alıyor imzasını atıyor. Çok başarılı kesik melodiler içeren oldukça güzel bir parça.

Albümün bütünü hakkında konuşursak. Bir "Them", "Abigail", "Fatal Portrait" beklemeyin ama yine bu King Diamond. King'in başarılı vokallerinin yer aldığı, gitar ve davulun zaman zaman oldukça üst sınıf işler çıkarttığı gerçekten iyi bir albüm. Tüm King fanlarının edinmesi gerekli olduğunu düşünüyorum.

Podcast

Ozzy yine yaptı. Aranızda Ozzy Osbourne'u bilmeyen var mı? Metal müziğin asi çocuğu (yoksa dedesi mi desek) yeni bir albümle bıraktığı yerden aynen devam ediyor. Ozzy hakkında hiç bir şey anlatmaya gerek yok. O kendisini biz daha doğmadan ispatlamış ve tacını başına takmıştı. Bu albümde Ozzy yeni ne mi yapıyor derseniz, cevap çok basit.... hiç bir şey. Ozzy son 15 senedir ne yapıyorsa halen daha aynısını yapıyor. Sanırım dinleyici de bundan hiç rahatsız değil. Çünkü onun adı Ozzy, o hep aynı müziği yapar ve her zaman dinlenir her zaman konserleri dolar taşar ve her zaman albümleri kapış kapış gider.

Albümde gitarda yine bir başka efsane olan Zakk Wylde var. Zakk'ın kendisine has brutal gitar soundunda da hiç bir değişiklik yok. Yüksek overdrive, kopup giden agresif sololar, Ozzy'nin kaç tane filtreden geçtiğini bilmediğim kendisine has vokali, üzerine iyi düşünülmüş şarkı sözleri size bir Ozzy albümünden ne beklerseniz onu veriyor. Ne azı ne fazlası. Yaptıkları işte çok iyiler, hatta en iyiler ve bu durumu değiştirmeye ne gerek var değil mi?

Üzerinde yazacak çok şey bulamıyorum. Ozzy'yi anlatmaya gerçekten gerek yok ve bu albüm de alışık olduğumuz Ozzy'den ne azını ne de fazlasını vermediği için sizi sadece bu podcast'e eklediğim şarkıyı dinlemeye davet ediyorum. 1 dakikalık sample albümün ismini veren parçası "Black Rain". Irak'taki savaşı anlatan bir parça.

Podcast

Saxon 1980'lerde Iron Maiden ve Def Leppard gibi NWOBHM dalgasının en çok bilinen gruplarından birisi olması gerekirken kendisini yenilemeyi başaramamış ve sınırlı bir kitlenin hayranlığını kazanmış yaklaşık 35 yıldır 20'den fazla albümü ile aynı tarzı sürdüren oldukça kaliteli ve güçlü bir gruptur. Grubun ilk ismi Son of a Bitch (O... çocuğu) olup ilk albümlerinden sonra bu ismin çok fazla tutmayacağını düşünmüş olmalılar ki biraz da İngiliz millyetçiliği kokan Saxon adlı ismi seçmişlerdir. Grup 1984 yılında çıkarttıkları Crusader (Haçlı) adlı albümü ile dünyada pek çok kişiyi karşısına almıştır. Özellikle de Müslüman ülkeleri. Ülkemizde bazı insanlar ise grubu Türk Düşmanı olarak lanetlemişlerdir.

Haçlı seferlerini konu alan bu albüm sebebiyle Türkiye'de Erzincan Depremi yararına verdikleri konsere 150 kişi gelmiş, 2006 yılında Dubai'de verecekleri konser ise iptal edilmiştir. İngiliz milliyetçiliklerini bir kenara bırakırsak İngiltere'den çıkmış en iyi Hard Rock gruplarından birisi olduğu kuşkusuzdur. Grubu en iyi şekilde tanımak için 1980 yılında çıkmış Wheels of Steel ve Strong Arm Of The Law albümlerine bakmanızı öneririm. 1997 yılından itibaren yapmış oldukları albümlerinde biraz daha modern bir çizgi çizmelerine rağmen temel yönlerinden hiç sapmamışlardır.

The Inner Sanctum albümü ise son 10 yıldır grubun yaptığı en iyi albümdür diyebilirim. Albümün açılış şarkısı ise tam anlamıyla 1980'lerde tavana vurmuş kaliteyi rahatlıkla hissedebileceğiniz bir Hard Rock başyapıtıdır. Albümde Red Star Falling, Let Me Feel Your Power gibi çok sayıda harika parça sayabilirim. Yeni albümlerinde "Atila The Hun" adlı bir parça olduğunu ve hakkında çok da güzel sözler söylemediğini de belirtmek isterim. Sözlerinden bir pasaj şu şekilde:

Can You Hear Them Coming Near (onları duyabiliyor musun, onların yakına geldiklerini)
You Cannot Move Your Paralised With Fear (korkudan felç olmuşsun, kıpırdayamıyorsun)
All They Bring Is Death And Pain (bütün getirdikleri ölüm ve acı)
The Life You Had Will Not Remain (sahip olduğun hayat artık elinden alınacak)
A Mighty Empire Rising From The East (doğuda muazzam bir bir yeni imparatorluk kuruluyor)
Will You Send An Army To Defeat (onları savuşturmak için bir ordu gönderecek misin)
The Mounted Warriors Arrows Fall Like Rain (silahlı savaşçıların okları yağmur gibi düşüyor)
The Conquerors Army Rides Across The Plain (fatihler düzlüklerde geçiyor)

Şarkı sözlerini bir kenara bırakıp, sadece müziklerine odaklanmak en iyisi

Eğer bu NWOBHM efsanesi ile daha önce tanışmamış iseniz belki haddime düşmez ama çok büyük bir ayıp etmişsiniz demektir. Saxon'un bu albümü 10 üzerinden notlanması gerekirse 8 olarak değerlendirilebilir. Kesinlikle edinilmesi gereken çok kaliteli bir yapıt.

Podcast

Hard Rock türünün idollerinden bir tanesidir. Blackie Lawless. Marjinal giyimi, ilginç şovları ve tarzı ile bir Alice Cooper, Kiss kadar popüler olmayı başaramamışsa da 1980'lerden beri hep aynı çizgide müzik yapmayı başarmıştır. W.A.S.P'ın iniş ve çıkışları vardır. Popüleritesinin tavana vurduğu zamanlar 1988 yılında çıkarttıkları "The Headless Children" ve 1993 yılı "The Crimson Idol" zamanları arasıdır. 1970 kuşağı gençlik "The Heretic" ile nasıl coştuğunu hiç unutamaz. Yıl 2007 oldu ve W.A.S.P hala aynı. Müzik tarzlarında hemen hiç bir değişiklik yok. Hoş melodiler kaliteli nakaratlar, iyi bir prodüksiyon, iyi müzisyenler artık bu gruptan duymaya alışık olduğumuz şeyler.

Esas sorun da burada başlıyor. Bu kalite 1990'ların başında oldukça az rastlanır bir şey olmasına rağmen artık bir kaç yüz kişiye konser veren gruplarda dahi rastlanır hale geldi ve bizim beklentilerimiz değişti. Artık müzikte bir yenilik arıyoruz. Maalesef W.A.S.P bunu bize sunamıyor. Albümde çok başarılı ballad'lar olması, hatta bazı yerlerde temalı progressive parçalarına benzer bir hava yakalamayı becermesine rağmen yine de bu albüm klasik bir bir W.A.S.P albümü. Son 20 her albümünde olduğu gibi.

Uzun zamandır iyi bir Hard Rock albümü dinlemiyorsanız veya yahu 10 yıldır W.A.S.P dinlemiyorum, acaba ne haldeler diye merak ederseniz dinlemek isteyebileceğiniz bir albüm. Arabada dinlemenizi özellikle tavsiye ederim. Süper gaz oluyor.


Podcast