Umut Gökbayrak

İlk adı Xecutioner olan Obituary 1985 yılında kurulmuş olup, Florida Death Metal'inin Death, Deicide, Morbid Angel ile birlikte ilklerinden ve en köklü gruplarından birisi olmuştur. Obituary su katılmamış Death Metal tarzı ile tam 22 yıldır bizleri sarsmaya devam ediyor. 2000 yılında grup dağılmış ve 2004 yılına kadar ayrı kalmış olmasına rağmen 2005 yılında çıkarttıkları Frozen In Time ile ölmediklerini bizlere hatırlatıyordu. 2007 yılı albümleri Xecutioner's Return ise isminden de anlaşılacağı gibi grubun ilk kurulduğu günlerine olan özlemini ve o güzel günlere dönüşünü sembolize ediyor. 28 Ağutos 2007 tarihinde satışa sunulacak olan albüm de gerçekten ismine yakışıyor.

Obituary'yi nasıl bilirsiniz diye sorarsanız, John Tardy'nin kükreyen vokalleri, düşük oktav gitar soundu, bol miktarda çift kros ve gümbür gümbür bass gitar deriz. Obituary bu albümde de beklentilerinizi boşa çıkartmıyor hatta çok daha fazlasını veriyor. Gitar soundu daha sert, davul çılgınlar gibi çalıyor, bass soundu ise eskisinden bile güçlü. Obituary, ilk kurulduğu günkü kadar güçlü ve etkileyici. Bu albümün en büyük sürprizi ise Evil Ways, Lies gibi parçalarda hiç beklemeden karşımıza çıkan melodik ritim gitar soundları oluyor. Ayrıca davul partisyonlarındaki ustalığa hayran olmamak elde değil.

Albümün en başarılı parçası Evil Ways. Oldukça melodik ve başarılı kurgulanmış bir parça. Hatta kimi zaman bir marş gibi bir havası var. Daha ilk bir kaç saniyede bu albümün ve bu parçanın bir klasik olacağını hissedebiliyorsunuz. Aynı başarıyı açılış parçası Face Your God'da da sergiliyor. Açılış şarkısı özellikle Obituary'nin ilk günlerindeki (Slowly We Rot) havasına yakın bir tarzda tutulmuş. Obituary bu girişle değişmediklerini, ilk günkü nefret dolu çocuklar olduklarını ispatlamaya çalışıyor sanki. İkinci parça Lasting Presence ritmi daha yüksek parçalardan kimi zaman Grindcore'a bile kaçıyor. Albümün 4. parçası Drop Dead ise çift krosla giren, tam gaz devam eden Cause of Death'te tadı damağımızda kalan tat ve dokuda. Albümde genel olarak aynı kalite hakim. Bazı parçalarda tempo bir miktar düşüyor (Feel The Pain, Contrast The Dead, Second Chance, In Your Head) ama korkmayın grup yumuşamıyor, tam tersine yıllardır hasret olduğumuz katıksız Florida Death Metal'ini bize doya doya sunuyor. Son yıllarda türeyen metalcore, hardcore, hedöcore, hödöcore zırvalığı gruplarından sonra böyle katıksız Death Metal albümlerini dinlediğimde kendime geliyorum.

Obituary bize Slowly We Rot ve Cause Of Death albümlerini ilk dinlediğimiz gün hissettiklerimizi halen daha hissettiriyor. Gerçek bir klasik ile karşı karşıyayız. Obituary bu albümünde kimi zaman Death grubunun sounduna yaklaşmış gibi bir izlenime kapılsam da bu kötü bir gelişme değil. Hepimiz Chuck Shuldiner'ın Death grubunu ölümünden önceki son bir kaç albümünde nasıl progressive bir havaya getirdiğini gayet iyi biliyoruz. Obituary de gün geçtikçe daha kompleks ve enstrumanlarına daha hakim bir havaya bürünmüş durumda. Gitar soloları, pek çok Death grubunda olduğu gibi, zırvalık değil gerçekten bir amaca hizmet eder nitelikte ve kaliteli. Bu yıl Obituary'nin dönüşünü sanırım pek çok kez duyacağız. Death Metal seven herkese bu albümü tavsiye ediyorum.

Podcast

Nile, isminden de anlaşılabileceği gibi Mısır medeniyetlerine ciddi kafa yormuş bir grup. Kariyerlerinin başladığı 1995 yılından beri Mısır ve Ortadoğu kültürleri üzerine şarkı sözleri yazan grup, 1998 yılında çıkarttıkları "Amongst The Catacombs Of Nephren-Ka" adlı albümlerinden itibaren parçalarına Metal müzikle uzaktan yakından alakası olmayan ilginç antik Mısır melodisi olduğunu düşündüğüm melodiler yerleştirmeye başlamıştır. Parçaların girişleri, araları, intro ve interlude kısımlarını mükemmel bir şekilde besleyen bir melodiler grubu türünün en ilginç gruplarından birisi yapmıştır.

Grup, tarz olarak sıradan bir eski usül Death Metal grubudur. Tamam kabul etmek lazım sıradan kelimesi biraz ağır kaçtı. Bu türün en iyilerinden birisi olmaları çok da farklı oldukları anlamına gelmiyor. Ta ki parçaların arasına serpiştirdikleri Ortadoğu melodilerini duyana kadar. Bu birleşimi mükemmel bir şekilde uyarladıkları eski albümlerindeki hava burada yok. Sadece albümün Even The Gods Must Die adlı 10 dakikalık (bence gereksiz uzun) parçasında bir kaç eski mısır melodisine rastlansa da albümün kalan kısımı sıradan Cannibal Corpse benzeri bir gore metal havasında. Nile hayranları benimle aynı kanıda olmayabilir ama bence bu albüm Nile'ın eski albümlerinde onu farklı kılan tüm objelerden uzak sıradan ve başarısız bir Death Metal albümüdür.

Bu arada albümün çıkış tarihi 17 Temmuz 2007'dir.

Podcast