Umut Gökbayrak

Ulytau'yu duydunuz mu? Tamam kabul ediyorum, ben de düne kadar duymamıştım. Bundan gerçekten de çok utandım. Çünkü bu arkadaşlar bizimle aynı ırka mensup bizim özümüzden bizim kanımızdan, Kazakistan'dan bir grup. Grubun adı Uludağ anlamına geliyor. Grupun çekirdek kadrosu üç kişiden oluşuyor. Gitarda Maxim Kichigin, kemanda Nurgaisha Sadvakasova, dombrada(Orta Asya Türk Çalgısı) Erjan Alimbetov. Ayrıca albümde klavyede Roman Adonin, bass gitarda Evgeny Sizov ve davulda Igor Djavad-Zade çalıyor. Grubun şahsi fikrimce en önemli özelliği Rock müziğe dombrayı mükemmel bir şekilde entegre etmeyi başarabilmiş olması. Bu arada bilmeyenler için hatırlatalım dombra, bağlamanın da atası kabul edilen, Kazakların yerel çalgılarıdır. Azerbeycan'da bir benzerine tar adı verilir. Telleri bağırsaktan yapılır ve kısa keskin dolu bir sesi vardır.

Grubun çekirdek elemanları gerçekten de enstrumanlarına hakim, virtüöz sayılabilecek kişiler. Seçtikleri parçalar da zaten tarzları ile çok uygun parçalar. Örnek vermek gerekirse Mozart'ın Türk Marşı, Vivaldi'den 4 Mevsim (Kış), Bach'tan Toccata and Fuge gibi parçalar yer alıyor. Kendi eserleri de var elbette. Albümde özellikle Türk Marşı yorumuna aşık olduğumu itiraf etmeliyim. Grup elemanlarının tipleri ve tarzları da oldukça modern ve kaliteli. Orta Asya Türk/Kazak kültürünün çok başarılı bir modern yorumuyla karşı karşıyayız. Çok sık rastlanmayacak derecede orijinal ve elit bir grup Ulytau.

Ulytau'ya bence bir vokal iyi giderdi. Öyle çekik gözlü Kazak Pop müziği gruplarından fırlayan bir vokal değil. Şaman ayinlerinde çıkartılan bass aiiiiiooooğğğğğğ gibi gırtlaktan gelen sesleri de ekleyerek mükemmel bir atmosfer yaratılabilirdi diye düşünüyorum. Bu fantastik fikrimizin yanında gitariste de söyleyecek bir sözüm var. Arkadaş imkansızlıktan mıdır nedir bilmiyorum, gidip nerde ucuz dandirik Distortion tonu var onu seçmiş. Bu kadar mı elektronik bu kadar mı ruhsuz bir ritim gitar tonu olabilir yahu. Bazı partisyonlarda bu gitaristi nasıl sustururuz diye düşünmeden edemiyorum. Kötü çaldığından değil, distortion tonu iğrenç. Arkadaşın sololarına söyleyecek tek sözümüz yok. Enstrumanına son derece hakim.

Dombrada Erjan ise harikalar yaratıyor. Bu az tanınan enstrumanı yakınen tanımamızı sağladığı için kendisine saygılarımızı sunuyoruz. Kemanda Nurgaisha Lucy Liu'ya benzeyen bir Kazak dilberi. Keman yeteneğine ise söyleyebileceğim hiç bir şey yok. Zira onu eleştirecek kadar enstrumanı tanımıyorum. Ciddi bir klasik müzik eğitimi aldığı her halinden belli oluyor ve müziğe çok şey kattığını söylemeliyim.

Sonuç olarak Ulytau, tarafsız olarak ele alındığında çok başarılı ve farklı bir grup. Taraflı olarak ele aldığımızda ise kendi öz kültürümüzün en iyi sergilendiği yorumlardan bir tanesi. Edinmenizi kesinlikle öneririm. Eğer imkanınız yoksa en azından Podcast'e koyduğum Mozart - Türk Marşı yorumunu dinlemelisiniz. Youtube'da bir kaç videoları var ve http://www.ulytau.ru adresinde Sounds kısmında bazı parçalarının tam versiyonlarını da dinleyebilirsiniz.

Podcast

Finlandiya'dan Troll ve Goblin hikayeleri anlatan Yüzüklerin Efendisi ile bir miktar kafayı sıyırmış bir grup. Ensiferum ile benzer yanları oldukça fazla fakat bu grupta bir miktar daha fazla halk müziği etkisi almak mümkün. Klavye kullanım tarzları Black Metal grubu hissi uyandırmasına karşın grup yine de death vokalli Power Metal üzerine Fin halk müziği sosu olarak tanımlanabilir. 2007 tarihli Ur Jordens Djup dinlenmesi eğlenceli bir albüm. Black Metal tarzı klavye partisyonlarının Finntroll'ü Ensiferum'dan bir kaç adım öteye götürdüğünü rahatlıkla söyleyebilirim.

Ur Jordens Djup albümünde Nedgang, Sang gibi albümler öne çıkıyor fikrindeyim. Albümün bence en ilginç şarkısı ise "En Maktig har". Şarkı başladığında sanki bir çizgi film melodisi gibi bir havaya sahip ve aksak ritmi ile overdrive gitarlar girdiğinde hoş bir enstantane oluşturuyor.

Şahsen bu albümün başarılı bir albüm olduğunu düşünüyorum. Folk Metal'e yeniyseniz ve bu tarz ile tanışmayı düşünüyorsanız kesinlikle başlamak için gayet iyi bir seçim.

Podcast

Fikrimce, Folk Metal aslında bir miktar uydurma bir terminoloji. Nedir derseniz, halk müziği ezgileri ile süslenmiş trash/death metal arası bir tarz. Ensiferum ise bu tarzın en klişe örneklerinden birisi. Oldum olası Folk Metal'e karşı biraz soğuk olmama karşın Ensiferum dikkatimi çekmeyi başarmış nadir gruplardandır. Victory Songs ise grubun 2007 yılı tarihli en son albümleri. Bu albümde yine grup bence aynen Children Of Bodom gibi Death vokal ile Power Metal yapıp üzerine de halk müziği ezgilerinden sos serpiştirmiş. Sonuçta ortaya kimi yerlerde banal olduğunu düşündüğüm ucube bir tarz çıkmış.

Hemen hemen tüm şarkılar aynı havada. Klasik gitar, yan flüt, klavye süslü bir iki melodik partisyonun ardından gümbür gümbür power metal üstüne death vokal ortada bir yerde şarkı duruluyor ve yine başlangıçtaki melodiye benzer bir melodi çalıyor ve yine gümbür gümbür power metal ile şarkı sonlanıyor. Bu klasik tarz ile Ensiferum artık kendisini tekrar etmeye başladı diye düşünüyorum. Albümde bir tane bile kayda değer gitar solosu olmaması da bence albümün diğer eksi yanlarından.

Sonuç olarak eğer Power Metal, Children Of Bodom hayranı iseniz veya Heavy Metal'de yeni bir şeyler dinlemek istiyorsanız bu albüm size değişik tatlar sunabilir ama dinlemenin çok da elzem olmadığı fikrindeyim.


Podcast