1990'ların progresive musiği etkisinde yeni ve keşfedilmemiş bir grup arıyorsanız Polonya'lı Quidam'ı da listenize ekleyiniz. Marillion ve Camel etkisi hissedilen Quidam, armoni ve aranjmanları klavye, flüt, obua ve telli enstrumanlar ile gayet başarılı bir şekilde birleştirmeyi beceriyor.

Neo progressive müziğin klasik gitar çalma tekniklerinin rahatlıkla hissedilebildiği Quidam, klavye ve üflemeli çalgılarla gerçekten büyük uyum gösteren bayan vokali ile orkestral bir havaya bürünüyor. Quidam, IQ, Camel, Abraxas gibi grupların arasından başarılı bir Neo-progressive grubu olarak sivrilmeyi rahatlıkla başarıyor.

Quidam'ın self-title albümü aynı zamanda grubun debut'ı. Aynı zamanda kişisel fikrimce en iyi albümleri. Takip eden 7 albümünde aynı başarıyı yakalayamayan grubun bu albümünün her neo-progressive hayranı için çok güzel bir yeni grup olacağı fikrindeyim. Albümün açılış şarkısı Sanktuarium bence albümün en başarılı parçası. Oldukça karanlık bir atmosfere sahip ve melankoli içeren bir albüm. Bayan vokalin ne dediğini anlamasak da çok içli bir şeyler söylediği belli oluyor. Albümdeki diğer parçalar da açılış şarkısındaki başarıyı geriye götürmüyor.

Podcast